En toen was ik thuis

Het is raar om dit te schrijven terwijl ik nu eigenlijk in het mooie Kreta zou moeten zitten. Niet dat ik iets te klagen heb gezien ik dit nu vanuit de achtertuin schrijf maar toch.

Helaas is mijn Kreta avontuur iets anders gelopen als ik gedacht had. Heel anders… En daar baal ik natuurlijk als een stekker van. Maar het is niet anders voor mij was er geen optie om te blijven en ik sta nog steeds achter de keuze die ik gemaakt heb. En die was om naar huis te komen. Maar waarom? hoor ik je nu denken.

De zondag dat ik aankwam in Kreta was ik meteen helemaal niet lekker ik had erg veel last van mijn buik en ik voelde me totaal niet goed. Ik probeerde dit wel een beetje te verbergen maar dat ging niet echt van harte. Dat ik me niet lekker voelde kon natuurlijk gebeuren maar ik vond dat ik me daar niet te veel van aan moest trekken en gewoon moest gaan genieten van de omgeving. Dit heb ik dan ook de eerste twee dagen geprobeerd te doen. Zondag zijn we na aankomst nog even naar het dorpje gegaan en maandag hetzelfde verhaal. Maandagavond voelde ik me ietsjes beter nog steeds niet optimaal maar hé je moet er toch iets van maken. Dus dinsdag ging ik beginnen aan mijn stage. We zouden een beginners rit meelopen en dat hebben we dus ook gedaan. Het was een groep van 19 toeristen opgesplitst over 2 ritten van beide 1 uur en een kwartier. Die ritten waren leuk om mee te lopen en ik heb daar ook voor zover het kon erg van genoten.
Helaas ging het toen we terug kwamen van de ritten heel snel weer bergafwaarts. Ik voelde me weer steeds beroerder worden en heb toen maar heel snel heel veel gedronken. Op dit moment deed mijn hoofd heel veel zeer, zag ik allemaal vlekken, werd ik duizelig en kreeg ik niet meer op een normale manier adem. Ik ben toen naar huis gebracht door mijn stagebegeleider en meteen in bed gaan liggen. Diezelfde middag kon ik niets meer binnen houden niet eens een slok water.

Toen dit woensdag nog niet over was heb ik mijn stagebegeleider gebeld en gevraagd of ik naar een dokter kon. Aangekomen bij de dokter had ik het koud en kon ik amper uit mijn woorden komen. De dokter dacht aan een buikgriep maar wilde het voor de zekerheid laten checken door het ziekenhuis. Dus diezelfde dag hup in de auto naar het ziekenhuis. En wat daar gebeurde was voor mij allemaal heel eng. Ik werd binnen gebracht op de eerste hulp en ik kreeg een naaldje met vier uitgangen in mijn arm. Ik wist niet zo goed wat ze nu wilde gaan doen want tegen mij hadden ze alleen gezegd bloedprikken en ik dacht echt dat dat alleen met een naaldje ging. Maar na het bloedprikken werd ik aan het infuus gehangen. Dat had ik nog nooit meegemaakt en vond ik heel naar. Het bleek dat ik een beetje was uitgedroogd door de griep die ik had dus dat ik weer wat vocht toegediend kreeg. Ik moest diezelfde dag nog urine afgeven en een runtgenfoto laten maken van mijn buik. Toen dat klaar was moest ik weer op de eerste hulp gaan liggen en werd er na een tijdje uitgelegd dat er gelukkig niks raars te zien was in mijn bloed en ook niet in mijn urine. Ik had gewoon een heftig virus te pakken en ik moest nog even blijven liggen totdat de fles van het infuus leeg was. Ik kreeg wat medicijnen mee en mocht daarna naar huis. Daar heb ik mezelf afgespoeld en ben ik in bed gaan liggen.

De volgende dag was ik nog steeds duizelig. Ik voelde me nog niet lekker en ik moest veel rust houden van het ziekenhuis. Dat deed ik en volgens mij toen ik wat te eten wilde pakken ben ik flauw gevallen. Ik heb geen idee hoelang ik daar op de grond heb gelegen maar wat ik wel weet is dat ik weer wakker werd en helemaal in paniek raakte. Want wat was er gebeurd? Gelukkig waren de meisjes die in het huisje naast ons zaten heel snel bij mij. Ik moest vervolgens van mijn stagebegeleider in bed blijven liggen en ik mocht niet meer alleen uit bed komen. De buurvrouw zou af en toe bij mij komen kijken maar ik heb volgens mij vooral veel geslapen. Het laatste wat ik weet van die middag is dat de buurvrouw mij een appeltje kwam brengen en dat ik die op gegeten had. Dit was rond een uur of 3 in de middag. Het eerst volgende moment dat ik me kan herinneren is dat ik het ziekenhuis in werd gedragen. Wat er in de tussen tijd is gebeurd… kan ik mij niet herinneren. Eenmaal in het ziekenhuis lag ik weer aan het infuus was er weer bloed afgenomen en kreeg ik nog een ander infuus met ik weet niet wat daarin zat. Volgens mij was het paracetamol maar ik weet het niet zeker. Ik werd er in ieder geval heel helder van maar voelde me tegelijkertijd heel vaag. Ik weet nog dat er door mijn hoofd heen schoot ik wil hier weg, ik moet hier weg en dat herhaalde zich de hele tijd. Ik was ondanks dat ik heel kalm was helemaal in paniek. Ik moest dat ziekenhuis uit. Ik heb blijkbaar een papier moeten ondertekenen en mocht toen naar huis. Van het ziekenhuis moest ik eigenlijk blijven maar ik was zo in de war.

Die vrijdag voelde ik me redelijk goed. Maar zaterdag en zondag ging het weer heel snel achteruit. Ik bleef last houden van mijn buik en hoofd en er waren momenten dat ik niet kon staan van de buikpijn. Ik vond dit toch een raar idee en het klopte niet. Ik heb maandag maar mijn zorgverzekering gebeld om te vragen wat ik nu het beste kon doen. Die zeiden dat ik weer terug moest naar het ziekenhuis. En dus zaten we maandagmiddag weer in het ziekenhuis. Weer door het hele gevalletje heen. Bloedprikken, in een potje plassen, een röntgenfoto laten maken. Maar ik moest deze keer ook door een CT-scan. Ik was dit keer helemaal alleen en ik voelde me natuurlijk totaal niet op mijn gemak. Aan het eind van de middag kreeg ik te horen dat ik waarschijnlijk last had van maagzuur en dat ik weer 10 dagen rust moest houden. Ik mocht weer naar huis maar als het erger werd of niet weg ging moest ik weer terug komen.
Toen ik weer bij het huisje was, was ik helemaal kapot. Ik zag het echt even niet meer zitten. Ik moest weer een week rust houden en mocht daarna eigenlijk nog niet veel behalve langzaam opbouwen. Dat zou dus betekenen dat ik daar 2 weken ziek was geweest en daarna alleen maar langzaam kon beginnen.

Ik wilde hele dagen maken, genieten van de zon en de omgeving en vooral stage lopen natuurlijk. Ik wilde bezig gaan met de paarden. En het enige wat ik mocht doen was binnen zitten en rust houden. Ik ga niet ontkennen dat ik niet er al 20 keer over na had gedacht dat ik naar huis wilde. Want ik was op, ik was moe en ik was er vooral helemaal klaar mee. Ik heb die dag ook de beslissing gemaakt om naar huis te gaan.

Dat betekend niet dat ik het daar niet had kunnen uitzieken. En dan als nog had kunnen beginnen aan mijn stage. Maar ik was zo geschrokken van alles wat er gebeurd was. En ik was in een omgeving die ik totaal niet kende waar ze ook niet altijd begrepen wat ik bedoelde en waar ik gewoon niet op mijn gemak was. Ik wilde gewoon echt heel graag naar huis.

En daar ging ik dan dinsdag alleen, naar huis. Mijn stagebegeleider had me afgezet in Rethimnon. Daar kon ik de bus pakken naar Heraklion en daar moest ik dan overstappen op een andere bus of een taxi naar het vliegveld. Dit vond ik best eng, want ik was moe en ik had 35 kilo aan bagage mee en ik had bijna geen kracht. Ik had geen idee hoe ik dit ging doen. Maar het is me gelukt. Ik heb een busticket gekocht, ik heb mijn bagage de bus in getild, ik ben gaan zitten, ik heb anderhalf uur in die bus gezeten, toen ben ik opzoek gegaan naar een andere bus met de bagage, kon ik niet vinden dus een taxi gepakt, ingecheckt op de luchthaven, het gehaald tot de gate en toen was het op. Ik was aan het bellen met mijn vriend en helemaal in paniek want ik moest alleen vliegen. Gelukkig zat er een heel lief stel naast mij dat er voor heeft gezorgd dat ik weer rustig werd en dat ik naast hun mocht zitten in het vliegtuig. Ik ben aangekomen in Brussel en toen naar huis gegaan.

Het is nu precies een week later. Ik ben snotverkouden en de afgelopen week nog heel ziek geweest. Ik ben ook hier thuis naar de dokter geweest en ik had waarschijnlijk een geïrriteerde dikke darm. Als het niet overgaat moet ik alsnog terug maar daar gaan we maar even niet vanuit. Maar het was een avontuur en ondanks dat het maar heel kort was. Heb ik er heel veel van geleerd.

Ik heb nog wel een paar foto’s kunnen maken op de eerste zondag en maandag.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s